Pierwsze spotkanie z Jo Nesbo i
wykreowaną przez niego postacią Harrym Hole to nie była miłość od pierwszego
wejrzenia. Robiłam aż dwa podejścia do tej serii – za każdym razem przekonana,
że marnuję czas. Aż po trzeciej, czy czwartej części w końcu coś zaskoczyło i
od tamtej pory sięgam po Nesbo z dużą przyjemnością, z niecierpliwością
wyczekując kolejnych tomów, a Harrego Hole obdarzyłam szczerą miłością,
porównywalną z tą, na którą zasłużył sobie inny bohater kryminalnej serii –
Kurt Wallander Henninga Mankella. Po Pragnienie,
jedenastą część serii, sięgnęłam już bez wahania, przekonana, że będzie to
uczta nad ucztą.
I w zasadzie tak było, choć
przyznam szczerze, że mogę nie być obiektywna, bo jak się głównego bohatera
obdarza sympatią, to wybacza się inne potknięcia. Nie twierdzę, że było ich
dużo, ale nie byłabym sobą, gdybym się do czegoś nie przyczepiła. Ale po kolei.








