Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Katarzyna Boni. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Katarzyna Boni. Pokaż wszystkie posty

27 czerwca 2016

Ganbare! Warsztaty umierania - Katarzyna Boni

Ganbare! można przetłumaczyć jako „Dajcie z siebie wszystko! Trzymajcie się! Walczcie! Dacie radę”. Od 11 marca 2011 roku to najczęściej powtarzane słowo w Tōhoku, północno-zachodnim regionie Japonii, dotkniętym przez potrójny kataklizm: trzęsienie ziemi, wywołane w jego następstwie tsunami, które znów spowodowało awarię elektrowni atomowej w Fukushimie. Ganbare! to słowa wsparcia dla tych, którzy stracili cały dorobek swojego życia, bliskich, przyjaciół, wszystko. Katarzyna Boni rozmawia z tymi, którzy przeżyli i musieli zmierzyć się z bólem, stratą, traumą i nową, zastaną rzeczywistością.


Trzy kataklizmy i trzy części, na które podzielona jest książka. Pierwsza dotyczy bezpośrednio tsunami – tego jak przebiegło, jakie wywołało zniszczenia i straty, jak wpłynęło na życie tych, którym udało się przetrwać. Druga część opowiada o konsekwencjach tsunami, czyli katastrofie elektrowni w Fukushimie; tu znów znajdziemy bardzo dokładnie opisany jej przebieg oraz jej dalsze konsekwencje dla tych, którzy znaleźli się na terenach skażonych. W tych dwóch częściach autorka opisuje losy nurków poszukujących ciał swoich bliskich, mnichów organizujących warsztaty narzekania i pomagających poszkodowanym stanąć na nogi, a także o ludziach, którzy w wyniku kataklizmu zmuszeni byli opuścić swoje dotychczasowe domy i zamieszkać w blaszanych kontenerach niemiłosiernie przegrzanych latem i przeraźliwie wychłodzonych zimą. To historie bardzo przejmujące, pełne bólu i beznadziei. I bardzo osobiste, bo każdy rozdział to inny człowiek, inna historia, inne cierpienie.

15 stycznia 2015

Kontener - Wojciech Tochman & Katarzyna Boni

Lubię czytać Tochmana (tu w duecie z Katarzyną Boni), bo tak bezlitośnie obnaża ciemną stronę świata, bo tak bezpardonowo wdziera się z nią w moją szarą rzeczywistość, bo wali nią po oczach tak, że czytając czuję się niekomfortowo. I bardzo dobrze. I tak ma być. I taki jest właśnie Kontener. Maksimum treści w tak niewielkim formacie.


Tochman zawsze wybiera tematy, o których wolałoby się pomilczeć, nie wiedzieć, zapomnieć, a najlepiej zignorować. Nie inaczej jest tym razem. Reporterski duet za cel obrał sobie Jordanię, za temat życie uchodźców z Syrii w obozach. Z targanego wojną kraju uciekają miliony ludzi – kobiet, mężczyzn, dzieci. Zostawiają wszystko. Cały dobytek. Całe swoje dotychczasowe życie. By zacząć je tu, w obozie, na nowo. Tylko, że ucieczka okazuje się tymczasowym rozwiązaniem, tak samo jak tymczasowe staje się ich życie.