Wiem, że częstotliwość mi siadła,
ale kurczę, spójrzcie za okno – lato (prawie) pełną gębą to i czyta się mniej.
A to się gdzieś wyjdzie, a to pojedzie, a to rower wyciągnie. Nie oznacza to,
że zaniedbuję bloga – po prostu staram się zachować zdrowy rozsądek. Czytam,
ale nie wyczynowo i nie na wyścigi. Dla przyjemności. A że latem przyjemności
jest więcej, to czytanie troszkę schodzi na drugi plan. Poza tym ostatni
tydzień obfitował w różne wydarzenia, wyjazdy służbowe, spotkania rodzinne i
dlatego nową książkę Zadie Smith Londyn
NW czytałam, z przerwami, ponad tydzień.
I muszę powiedzieć, że szału nie
było. Tyle dobrych recenzji, zachwytów, ochów i achów, a ja nie do końca
rozumiem nad czym. Nie jest źle, na pewno nie tak jak w
Łowcy autografów, gdzie trochę wiało nudą. Ale też nie tak dobrze
jak w
Białych zębach, czy
O pięknie. Nie wiem, może to ja się nie
znam, może mam spaczony gust literacki, a może czytałam dwie pierwsze powieści
Zadie zbyt dawno i przestałam być obiektywna, ale nie urzekła mnie ta książka.
Przeczytana, zaliczona i tyle. Liczyłam na więcej.