Prawdopodobnie przegapiłabym tę
książkę, gdybym przez przypadek nie znalazła się na spotkaniu z autorką. Taki
bonus po wyświetlonym w ramach festiwalu Sputnik
nad Warszawą filmie. Pani Małgorzata tak ciekawie opowiadała, taka była
wyluzowana, wesoła, dowcipna. Sypała anegdotami z wyprawy, a w tle przewijały
się zdjęcia obrazujące jej słowa. Pomyślałam – to może być całkiem ciekawa
książka. No i o Rosji, a to zawsze działa na mnie jak magnes. Nic tylko brać i
czytać.
A historia zapowiadała się
całkiem ciekawie…
Od dziecka wiedziałam, że kiedyś pojadę na Syberię […]. Nie było przy
tym planowania wyprawy, przygotowań, nauki języka, zdobywania map i kontaktów,
poszukiwania sponsorów. […] Nie kupiłam przewodnika, bo doskonale wiem, jaką
mam przebyć trasę, zaplanował ją dla mnie Stalin w 1951 roku i żadne Lonely
Planet nie może jej zmienić. Postanowiłam zatem wybrać się w podróż, w którą
sześćdziesiąt lat wcześniej wyruszyli moi dziadkowie, rodzice mojego ojca –
Janka i Staszek.
