Ta okładka! Surowe, jeszcze
pokryte śniegiem góry, dominujące nad kilkoma szarymi, bezdusznymi,
pozbawionymi jakiegokolwiek uroku blokami. To wszystko jakby po środku niczego,
na końcu świata, w miejscu zapomnianym przez ludzi i Boga. To uderzające z
okładki poczucie beznadziei przyciąga. Ale nie tylko dlatego skusiła mnie ta
książka. Kręcą mnie klimaty postsowieckie, a o samej Armenii – poza tym, że po
sąsiedzku z Gruzją – wiedziałam niewiele. A tu pojawiła się dobra okazja, by
się jej przyjrzeć. No dobra – jeszcze te karawany śmierci w tytule. To wszystko
razem spowodowało, że nie mogłam zignorować tej pozycji.
Ormianie uważają się za naród wybrany przez Boga, ale świat o tym nie
wie i chyba już się nie dowie. A jeśli Bóg naprawdę wybrał Ormian, to rzeczywiście
potraktował ich niczym biblijnego Hioba.

