Spokojny, cichy, małomówny.
Niemal niewidoczny. I ona – głośna, przebojowa, zazdrosna. Po alkoholu –
agresywna. Krzysztof Komeda i Zofia Lach – jego żona. Z tego duetu to tym razem
on, na kartach książki Magdaleny Grzebałkowskiej, gra pierwszoplanową rolę.
Zostawił po sobie niewiele.
Trochę wywiadów, garść lakonicznej korespondencji. Żadnych wspomnień i pamiętników.
Przekopane przez Grzebałkowską archiwa też świeciły pustkami. Autorka wykonała
gigantyczną robotę, by wyciągnąć jego postać niemal z niebytu. I ja to bardzo
doceniam. Doceniam jej upór, wytrwałość, motywację do pracy. Doceniam, że
zrobiła naprawdę wiele, by zbliżyć się choć trochę bardziej do postaci
Krzysztofa Trzcińskiego, bardziej znanego pod pseudonimem Komeda. Dotarła do
jego krewnych, przyjaciół, znajomych. Czerpała wiedzę z pism branżowych. Ze
zbieranych z trudem informacji powoli zaczynała się wyłaniać jego postać.
