Było ich dwieście tysięcy. Dwieście
tysięcy „cennych rasowo” polskich dzieci, które zostały zrabowane przez Niemców
podczas II wojny światowej. Niebieskookie, jasnowłose, o aryjskiej urodzie. W
ich poszukiwaniu przeczesywano szpitale, sierocińce, rodziny zastępcze, nie
wahano się też odbierać je rodzonym rodzicom. A następnie umieszczano je w domach
prowadzonych przez fundację Lebensborn, powołaną do życia przez Heinricha
Himmlera. Tu przechodziły proces przenarodowienia: nadawano im nową tożsamość,
niemieckie nazwiska, nowe daty i miejsca urodzenia. Z głowy wybijano język
polski – i zwrot „wybijano” należy traktować dosłownie. A potem rozpoczynały
nowe życie: trafiały do niemieckich rodzin lub w przypadku starszych chłopców,
których nikt nie zechciał, były uczone walki i stawały się mięsem armatnim na
froncie. Dwieście tysięcy zgermanizowanych do szpiku kości polskich dzieci,
pozbawionych korzeni, przeszłości, języka. Tylko trzydzieści tysięcy z tej
grupy po wojnie powróciło do kraju.
Te trzydzieści tysięcy powróciło
dzięki pracy, jaką wykonał Roman Hrabar – prawnik i pełnomocnik polskiego rządu
do spraw rewindykacji polskich dzieci. Zaangażowany w sprawę, odszukiwał
uprowadzonych, łączył rozdzielone rodziny, przywracał ludziom bliskich i wracał
im tożsamość. Choć robił to wszystko w szczytnym celu, efekt jego działań nie
zawsze był pozytywny. Choć zrobił wiele i choć szczegółowo poznamy jego losy –
to nie on jest głównym bohaterem tej książki.
