Ta książka jest o tym, że w Polsce jest brzydko i wszystko wskazuje na
to, że będzie jeszcze brzydziej. Tak, szczęśliwego zakończenia tutaj nie widać.
Mój kraj – taki piękny…pastelowy,
grodzący się na potęgę, na bakier z ładem przestrzennym i lubujący się w
przesadzie, kiczu i wszechobecnych bannerach. I największy problem w tym, że
większości to nie razi, na „ból oczu” cierpi jakaś garstka osób, którzy próbują
na własną rękę walczyć z rozprzestrzeniającą się po Polsce – niczym wirus –
brzydotą. Niestety – bez większych sukcesów. Trudno zatem nie przyznać Filipowi
Springerowi racji. Nie będzie szczęśliwego zakończenia, nie będzie
jakiejkolwiek estetyki w otaczającej nas rzeczywistości, dopóki o ładzie
przestrzennym decydować będą przypadkowe osoby, a o tym, co się podoba nie
posiadająca żadnego gustu większość. Będą za to bloki w kolorach spranych
majtek, łuki triumfalne i efekciarskie pałacyki na wodzie, a także nagminne
naginanie prawa i kpienie sobie w żywe oczy ze standardów konserwatorskich. Krótko
mówiąc – chaos.
