Po stanie rozkładu ciała, po larwach,
które się w nim zalęgły, po kościach i znalezionych na nich śladach, doktor
David Hunter jest w stanie określić przybliżony czas zgonu. Po wielu innych czynnikach,
które potrafi interpretować, jest w stanie bezimiennej ofierze przywrócić
tożsamość. Dzięki swojej niebywałej wiedzy i intuicji jest w stanie pomóc bezradnej
policji ruszyć do przodu tkwiące w miejscu śledztwo. Może, potrafi, ale nie
chce. Po osobistej tragedii David Hunter, dawniej wybitny antropolog sądowy, szuka
ukojenia w małym, angielskim miasteczku. Wszystko się zmienia, kiedy w dotychczas
spokojnym Manham, dwóch chłopców znajduje makabrycznie okaleczone ludzkie
zwłoki. Kiedy staje się jasne, że morderca poluje na kobiety, ofiar przybywa, a
atmosfera strachu w miasteczku przekracza niebezpieczne granice, David Hunter wraca
do gry.
Często opisy na okładkach mijają
się z tym, co faktycznie zawiera książka. Podkręcone, by zachęcić czytelnika,
zwodzą na manowce, a z pozoru „gorąca” lektura okazuje się mdłą papką, którą
ledwo można strawić. Ale nie w przypadku Simona Becketta i jego Chemii śmierci. Faktycznie – już pierwsza
strona intryguje, kolejne skutecznie podnoszą ciśnienie, potem przepada się na
kilkanaście ładnych godzin, bo od książki naprawdę ciężko się oderwać. Kiedy
przez książkę zaliczam kilka spóźnień, bo się zaczytałam – to znaczy, że coś
jest na rzeczy.





