Historia ludzkiego życia zapisana
jest w kościach – noszą one ślady wszystkich doznanych ran i urazów, zaniedbań,
do których doprowadziliśmy. David Hunter, antropolog sądowy, na podstawie tylko
kości potrafi ustalić czyjąś przyczynę śmierci – nawet jeśli do czynienia ma z
niemal doszczętnie spopielonym szkieletem.
Niezidentyfikowane zwłoki
porzucone w starej chacie, odcięta od świata wyspa, z której wydostanie się
utrudnia szalejący sztorm, seria podejrzanych pożarów, kolejne ofiary i
zamknięta społeczność, której skrywane sekrety stopniowo wychodzą na jaw. Zapisane w kościach, to udana
kontynuacja Chemii śmierci, którą
Simon Beckett zdecydowanie przekonał mnie do siebie i utwierdził w przekonaniu,
że czasem warto wyjść spoza skandynawskiego kręgu. Autor serii o Davidzie
Hunterze równie dobrze radzi sobie z tworzeniem mrocznego i niepokojącego
klimatu, jak jego skandynawscy koledzy. I tym właśnie kupuje mnie najbardziej.
Tym razem rzuca wykreowanego przez siebie bohatera na bliżej nieznaną,
tajemniczą wyspę, której izolację pogłębiają niesprzyjające warunki pogodowe. Szybko zapadający mrok, siąpiący deszcz,
chłód, nieprzystępna okolica i dzika przyroda - już to buduje wystarczająco niepokojącą
atmosferę. Jeśli dodamy do tego mieszkańców wyspy, którzy nie budzą specjalnej
sympatii i z jawną niechęcią odnoszą się
do obcych, robi się naprawdę mało sympatycznie. Wrażenie to znów potęguje
świadomość, że niektórzy z owych mieszkańców ukrywają znacznie więcej, niż
można byłoby przypuszczać.

