Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wielka Brytania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wielka Brytania. Pokaż wszystkie posty

17 stycznia 2018

Zapisane w kościach - Simon Beckett

Historia ludzkiego życia zapisana jest w kościach – noszą one ślady wszystkich doznanych ran i urazów, zaniedbań, do których doprowadziliśmy. David Hunter, antropolog sądowy, na podstawie tylko kości potrafi ustalić czyjąś przyczynę śmierci – nawet jeśli do czynienia ma z niemal doszczętnie spopielonym szkieletem.


Niezidentyfikowane zwłoki porzucone w starej chacie, odcięta od świata wyspa, z której wydostanie się utrudnia szalejący sztorm, seria podejrzanych pożarów, kolejne ofiary i zamknięta społeczność, której skrywane sekrety stopniowo wychodzą na jaw. Zapisane w kościach, to udana kontynuacja Chemii śmierci, którą Simon Beckett zdecydowanie przekonał mnie do siebie i utwierdził w przekonaniu, że czasem warto wyjść spoza skandynawskiego kręgu. Autor serii o Davidzie Hunterze równie dobrze radzi sobie z tworzeniem mrocznego i niepokojącego klimatu, jak jego skandynawscy koledzy. I tym właśnie kupuje mnie najbardziej. Tym razem rzuca wykreowanego przez siebie bohatera na bliżej nieznaną, tajemniczą wyspę, której izolację pogłębiają niesprzyjające warunki pogodowe.  Szybko zapadający mrok, siąpiący deszcz, chłód, nieprzystępna okolica i dzika przyroda - już to buduje wystarczająco niepokojącą atmosferę. Jeśli dodamy do tego mieszkańców wyspy, którzy nie budzą specjalnej sympatii i z jawną niechęcią odnoszą się do obcych, robi się naprawdę mało sympatycznie. Wrażenie to znów potęguje świadomość, że niektórzy z owych mieszkańców ukrywają znacznie więcej, niż można byłoby przypuszczać.

7 stycznia 2018

Chemia śmierci - Simon Beckett

Po stanie rozkładu ciała, po larwach, które się w nim zalęgły, po kościach i znalezionych na nich śladach, doktor David Hunter jest w stanie określić przybliżony czas zgonu. Po wielu innych czynnikach, które potrafi interpretować, jest w stanie bezimiennej ofierze przywrócić tożsamość. Dzięki swojej niebywałej wiedzy i intuicji jest w stanie pomóc bezradnej policji ruszyć do przodu tkwiące w miejscu śledztwo. Może, potrafi, ale nie chce. Po osobistej tragedii David Hunter, dawniej wybitny antropolog sądowy, szuka ukojenia w małym, angielskim miasteczku. Wszystko się zmienia, kiedy w dotychczas spokojnym Manham, dwóch chłopców znajduje makabrycznie okaleczone ludzkie zwłoki. Kiedy staje się jasne, że morderca poluje na kobiety, ofiar przybywa, a atmosfera strachu w miasteczku przekracza niebezpieczne granice, David Hunter wraca do gry.


Często opisy na okładkach mijają się z tym, co faktycznie zawiera książka. Podkręcone, by zachęcić czytelnika, zwodzą na manowce, a z pozoru „gorąca” lektura okazuje się mdłą papką, którą ledwo można strawić. Ale nie w przypadku Simona Becketta i jego Chemii śmierci. Faktycznie – już pierwsza strona intryguje, kolejne skutecznie podnoszą ciśnienie, potem przepada się na kilkanaście ładnych godzin, bo od książki naprawdę ciężko się oderwać. Kiedy przez książkę zaliczam kilka spóźnień, bo się zaczytałam – to znaczy, że coś jest na rzeczy.