Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Islandia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Islandia. Pokaż wszystkie posty

9 grudnia 2018

Wyspa - Sigríður Hagalín Björnsdóttir


Co mogłoby się stać, gdyby któregoś dnia Islandia straciła kontakt z całym światem? Taką alternatywną wersję wydarzeń kreuje Sigríður Hagalín Björnsdóttir w swojej debiutanckiej książce Wyspa. Przyczyną odcięcia od świata staje się niewyjaśniona awaria, w wyniku której przestaje działać internet, linie telefoniczne realizują tylko rozmowy krajowe, łączność z jednostkami lotniczymi i morskimi zostaje przerwana. Z początku niewinnie wyglądająca sytuacja szybko przeradza się w ogólnopaństwowy kryzys, który potęguje nieobecność prezydenta i premiera w kraju. W stabilnie dotychczas funkcjonujące państwo wkrada się chaos i bezprawie, które powodują upadek norm społecznych i rozpad relacji międzyludzkich.


Nie przyczyny kryzysu interesują autorkę, a to, jak wpływa on na poszczególne sfery życia. W tej pesymistycznej wizji jako pierwsi egzaminu nie zdają politycy – ważniejsze stają się partykularne interesy niż dobro ogółu. Rozpoczynają się intrygi, walki o stołki i manipulacje, w co szybko zostają wciągnięte media. Te ostatnie, zamiast prawdy zaczynają serwować fałszywe informacje, kreując rzeczywistość na potrzeby sprawujących władzę. Ryba psuje się od głowy, mówi przysłowie i potwierdzenie tego znajdujemy w tej powieści. Niestabilna sytuacja na szczycie powoduje wzrost niezadowolenia społecznego: wybuchają zamieszki, rośnie przestępczość, eskaluje agresja. Szybko zaczyna działać zasada silniejszego, a dotychczas przyjęte normy przestają obowiązywać.

6 lipca 2017

Ciemna rzeka - Arnaldur Indriðason

Czasem nie wszystko jest takie, jakie się wydaje, pozory mogą mylić, a chwilowe zapomnienie i brak czujności mogą doprowadzić do tragedii.


Młody mężczyzna zostaje znaleziony martwy we własnym mieszkaniu - w kałuży krwi, ze spuszczonymi spodniami, ubrany w damską koszulkę. Pozorna ofiara, która – jak się wkrótce okaże – sama ma sporo na sumieniu. Już na pierwszym etapie śledztwa wychodzi na jaw jego ciemne oblicze – ten na pierwszy rzut oka nie wzbudzający podejrzeń młody człowiek okazuje się być seryjnym gwałcicielem, polującym na kobiety w klubach, serwującym im drinki z pigułką gwałtu. To właśnie tę substancję znajdują w jego organizmie podczas sekcji. Ironia losu? Zemsta? Kim był morderca i jakie motywy nim kierowały?

5 listopada 2016

Hipotermia - Arnaldur Idridason

To wyglądało na zwykłe samobójstwo i tak też orzekli lekarze, choć najbliżsi Marii utrzymywali, że nie była ona osobą, która mogłaby targnąć się na swoje życie. Mimo, że wszystko tej sprawie wydawało się być jasne, Erlendur postanawia podjąć własne, nieoficjalne śledztwo. Wkrótce na jaw wychodzą zaskakujące fakty i skrzętnie ukrywane, tragiczne tajemnice z przeszłości.


Po mało interesującym Zimnym wietrze Arnaldur Idridason wraca do formy i funduje całkiem przyzwoitą, kolejną książkę z serii o komisarzu Erlendurze Sveinssonie. Hipotermia wciąga i trudno się od niej oderwać, choć zasadniczo nie można jej nazwać czystym kryminałem. Tym razem autor dryfuje nieco w stronę powieści psychologicznej z elementami kryminału i całkiem dobrze na tym wychodzi. Na tyle dobrze, że książkę połknęłam w jeden wieczór.

20 września 2014

Niechciani - Yrsa Sigurdardottir

Nie mogłam pozwolić, żeby nowa Yrsa Sigurdardottir kurzyła się na półce, więc zabrałam się za nią od razu.  Po co niepotrzebnie czekać i odmawiać sobie przyjemności? :)


Zima 1974 roku. Na totalnym pustkowiu, gdzieś po środku niczego, znajduje się dom wychowawczy dla niepełnoletnich chłopców. Panują w nim surowe zasady, a prowadzące je małżeństwo za skuteczne metody wychowawcze uznaje kary, modlitwę i chłód emocjonalny. Nie usłyszysz tu śmiechu, nie znajdziesz wsparcia, o czym bardzo dobrze wie pracująca tam dwudziestokilkuletnia Aldis. To jej oczami obserwujemy życie w Krókur. W tej ponurej, zimnej i pozbawionej jakichkolwiek ciepłych uczuć rzeczywistości wszystko toczy się utartym torem do czasu, aż do grupy chłopców dołącza nowy. Einar nie tylko od początku fascynuje i przyciąga Aldis, ale burzy też panującą w tym miejscu bezduszną rutynę.

16 września 2014

Trzeci znak - Yrsa Sigurdardottir

Trochę minęło czasu od mojego ostatniego spotkania z Yrsą Sigurdardottir. Jakoś nie mogłam się zmotywować, by nadrobić zaległości i przeczytać w końcu pierwszą część serii o uroczej prawniczce Thorze Gudmundsdottir. Ciężko wrócić do początku, jak się ma przeczytaną całą serię. Dobrą motywacją okazała się informacja o nowej książce autorki, co prawda poza serią o Thorze, ale postanowiłam, że najpierw zaległości, potem nowości. Porządek musi być ;) Przyznam się, że miło było wrócić do tej autorki i spędzić z nią kilka wieczorów. Chyba się stęskniłam :)


Harald Guntlieb to pochodzący z Niemiec, zamożny i trochę nietypowy student wydziału historii Uniwersytetu Islandzkiego. Miłośnik wszelkiego rodzaju używek, niekonwencjonalnego ozdabiania ciała i życia na krawędzi. Zafascynowany tematem uprawiania czarów i związanych z tym prześladowań na terenie Islandii i Europy. Równie nietypowa co on sam, okazała się jego śmierć. Martwy Harald zostaje znaleziony na terenie uniwersytetu przez jednego z wykładowców. Jego zwłoki pozbawiono oczu, a na klatce piersiowej wytatuowano tajemniczy znak. Podejrzanym staje się Hugi, zaprzyjaźniony z Haraldem dealer narkotyków. Jednak rodzina zamordowanego, niezadowolona z wyników policyjnego śledztwa, zleca sprawę Thorze - trzydziestosześcioletniej prawniczce, samotnie wychowującej dwójkę dzieci. Wraz z pełnomocnikiem rodziny, przystojnym Niemcem Matthew, Thora próbuje rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci studenta, która prowadzi ich w mroczny świat magii.

13 kwietnia 2014

Zimny wiatr - Arnaldur Indridason

Daruję sobie tym razem słowo wstępne i od razu przejdę do rzeczy, bo przecież jasne było, że nie spocznę, póki nie przeczytam wszystkich książek o komisarzu Erlendurze Sveinssonie, które pojawiły się w polskim przekładzie. Raz, że sympatia do komisarza nie pozwala mi odstawić serii ot tak sobie. Dwa, mam pewne poczucie obowiązku – zaczęłaś, to skończ. No to kończę.


Powiało nam trochę w Zimnym wietrze, oj powiało, nudą niestety, choć początek zapowiadał się naprawdę ciekawie.

Miejsce: Reykjavik. Czas akcji: styczeń. Ofiara: 10-letni chłopiec o azjatyckich rysach, znaleziony w kałuży krwi. Przyczyna zgonu: cios nożem. Rozpoczyna się żmudne, czasochłonne i wymagające cierpliwości śledztwo, tym bardziej żmudne, że matka ofiary nie bardzo chce współpracować. Sprawę komplikuje również zniknięcie jej drugiego syna, starszego brata ofiary. W poszukiwaniu sprawcy policjanci w pierwszej kolejności inwigilują środowisko szkolne chłopca: kolegów, wychowawców, nauczycieli.

26 marca 2014

Jezioro - Arnaldur Indridason

Od poniedziałku siedzę w domu na zwolnieniu. Poza zapaleniem spojówek dopadły mnie też różne inne ciekawe rzeczy, w związku z tym doskonale się złożyło, że ani ja nie musiałam oglądać otoczenia, ani tym bardziej otoczenie mnie. Widok nie był specjalnie ciekawy, więc z radością przyjęłam propozycję spędzenia kilku dni samotnie w domu. Oczywiście wykorzystałam je na nadgonienie czytelniczych zaległości :) I nawet kaprawe oczko mnie od tego nie powstrzymało! Ponieważ lekarz zalecił odpoczynek, to sięgnęłam po lekturę lekką, przyjemną i niewymagającą specjalnego wysiłku intelektualnego :) Na warsztat poszła więc czwarta część serii o komisarzu Erlendurze Sveinssonie.



Można powiedzieć, że znakiem rozpoznawczym Arnaldura Indridasona jest to, że jego bohater rozwiązuje zbrodnie popełnione w odległej przeszłości (wyjątkiem jest Głos) oraz to, że fabuła prowadzona jest dwugłosowo – relacja tu i teraz oczami policyjnej ekipy oraz retrospekcja bezpośredniego uczestnika tamtych wydarzeń. Mam też wrażenie od samego początku serii, że autor pozostawia nam ocenę tego, kto tak naprawdę w jego powieściach jest czarnym charakterem i czy ofiara rzeczywiście jest ofiarą, czy trochę sama zapracowała na swój los. W czwartej części autor zastosował ten sam mechanizm, więc zaskoczenia nie było. 

3 marca 2014

Głos - Arnaldur Indridason

Głos to trzecia część serii o Erlendurze Sveinsonie, nieco gburowatym inspektorze z Reykjaviku o lekko zwichrowanym życiorysie. Tym razem czytam chronologicznie i muszę przyznać, że z książki na książkę jest coraz lepiej, a Erlendur ze swoim specyficznym poczuciem humoru podoba mi się coraz bardziej. Póki co tę część uznaję za najlepszą, ale ponieważ przede mną jeszcze dwie, to jest to całkiem możliwe, że zmienię zdanie.



Tym razem akcja rozpoczyna się na chwilę przed Bożym Narodzeniem. Znajdujemy się w jednym z hoteli w Reykjaviku, gdzie przez recepcję przewijają się tłumy turystów i gości radośnie wyczekujących świąt. Ale zapomnijcie o świątecznej atmosferze. Zapomnijcie o brzmiących w tle kolędach. Mikołaja w tym roku nie będzie. To znaczy będzie, ale za to martwy. Odnaleziony w swoim małym pokoiku w  podziemiach hotelu. W opuszczonych spodniach i z prezerwatywą na członku. Tadam! Merry Christmas!

23 lutego 2014

Grobowa cisza - Arnaldur Indridason

Po skończeniu pierwszej książki Arlandura Indridasona postanowiłam pójść za ciosem i sięgnęłam po kolejną. Jak mam się zaprzyjaźnić z Erlendurem Sveinssonem, to trzeba kuć żelazo póki gorące. Wydaje mi się, że jesteśmy na dobrej drodze do zacieśnienia znajomości, choć...mało brakowało, a część druga serii wylądowałaby na półce nieprzeczytana, kariera Arlandura ległaby w gruzach, a ja zostałabym rozczarowana z trzema zbędnymi książkami do opchnięcia. I to nawet nie z winy autora, bo zanim akcja zdążyła się w ogóle rozkręcić, ja miałam już serdecznie dość i powstrzymywałam się, żeby nie cisnąć książką przez okno pociągu. Dlaczego?


Bo, na litość boską, ulewało mi się, jak przez kilka pierwszych stron czytałam o "małym jubilacie", "matce jubilata", "siostrze jubilata", "kolegach jubilata". Jubilat zrobił to, tamto, siamto, owamto. I żeby owy "jubilat" miał chociaż 50, 75 albo 100 lat, to jeszcze bym zrozumiała. Ale on miał 8!!! Więc skąd, do ciężkiej cholery, pytam się ten jubilat? Korektorowi się na oczy rzuciło, czy miał lekkie zaćmienie? Tak, miałam to nieszczęście, że skończyłam polonistykę i bolało mnie to fizycznie, zawsze boli, jak ktoś używa słów nie znając ich znaczenia. Ludzie drodzy, no ileż można tłumaczyć, że jubilat to ktoś, kto obchodzi jubileusz, czyli jakieś okrągłe ważne wydarzenie, rocznicę okrągłą, lub coś w ten deseń. A ośmioletni chłopiec świętujący swoje urodziny może być co najwyżej SOLENIZANTEM!!! Tak, solenizantem i niczym innym. I proszę to sobie wbić do głowy. I nie, nie wymyśliłam sobie tego, nie wzięłam z powietrza, ze słownika wzięłam. Niedowiarków tam właśnie odsyłam. Jasne?

19 lutego 2014

W bagnie - Arnaldur Indridason


Kryminał, Islandia, wcześniejsze doświadczenia z Yrsą Sigurdardottir - taki ciąg myślowy spowodował, że baz wahania wyszłam z księgarni z trzema książkami Arlandura Indridasona, przekonana, że dobrze zainwestowałam pieniądze. Mój niepokój wzbudziła dopiero notka o autorze, z której dowiedziałam się, że oto obcować będę z islandzkim Henningiem Mankellem. Ale to doczytałam dopiero, jak zasiadłam do lektury, więc, że tak powiem, była już „musztarda po obiedzie”. Książki kupione, kasa wydana, trzeba czytać.


Nie lubię, jak się promuje pisarza, wskazując na podobieństwa do drugiego lub co gorsza sugerując, że ten właśnie autor, po którego książkę sięgasz, jest sto razy lepszy od tego, którego bardzo dobrze znasz, cenisz i lubisz. Raz się na to nabrałam, średnio na tym wyszłam i nie chciałam, żeby historia się powtórzyła. Dlatego do drugiego rzekomego Henninga Mankella oraz jego bohatera Erlendura Sveinssona, który niewątpliwie miał być drugim Kurtem Wallanderem, podeszłam z dużą dozą nieufności. Mówiąc szczerze - ja na dzień dobry nastawiłam się na nie!

A potem połknęłam książkę w 2 dni i w połowie przestałam myśleć, że oto zdradzam oryginał z kopią. 

15 lutego 2014

Statek śmierci - Yrsa Sigurdardottir

Trochę się czuję rozczarowana. Spodziewałam się, że ostatnia książka z serii o prawniczce Thorze zmiażdży mnie, wykręci mi flaki ze strachu na drugą stronę i pozostawi ze stanem przedzawałowym. No niestety. Ani zawału, ani wykręcania flaków nie było.


Moje rozczarowanie wynika głównie z faktu, że wszystkie książki Pani Yrsy porównuję do Spójrz na mnie (część piąta serii o Thorze), która dla mnie była najlepsza z nich wszystkich i była zapowiedzią fenomenalnej całej serii. I tu pies pogrzebany. Bo jak się zaczyna czytać serię od środka, to tak właśnie jest. O ile cztery pierwsze pozycje (a w zasadzie trzy, bo pierwszej części jeszcze nie czytałam) miały prawo być słabsze (wymieniam przeze mnie przeczytane, czyli: Weź moją duszę, W proch się obrócisz, Lód w żyłach), bo wiadomo, że autorka musi się rozpędzić, rozwinąć skrzydła i wypracować sobie swój własny niepowtarzalny styl, o tyle wszystkie po Spójrz na mnie powinny już być dopracowane w każdym szczególe,a czytelnik przed rozpoczęciem czytania powinien łyknąć środki uspokajające, żeby przetrwać jakoś lekturę. Jeszcze Pamiętam cię (poza serią o Thorze) dawało radę i zapowiadało, że dalej może być już tylko lepiej (mimo takiego sobie zakończenia). Szkoda, ale lepiej nie było :/