Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Yrsa Sigurdardottir. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Yrsa Sigurdardottir. Pokaż wszystkie posty

2 listopada 2018

Odziedziczone zło - Yrsa Sigurdardóttir


Nowy książka Yrsy Sigurdardóttir jest dla mnie dużym zaskoczeniem. Dużym, bo gdyby ktoś podał mi ją bez okładki i nie miałabym wiedzy, kto jest jej autorem, to w życiu nie powiedziałabym, że jest to pisarz doświadczony, z wyrobionym, charakterystycznym własnym stylem i kupą innych powieści na koncie. Raczej obstawiałabym świeżaka, który zalicza przyzwoity debiut, ale czeka go jeszcze sporo pracy, by móc powiedzieć o nim – dobry. Ale na litość boską! – to Yrsa, pisarka, którą lubię, cenię i która zawsze dostarczała mi sporo wrażeń. A tu co? A tu klops – niby da się go zjeść, ale jadało się lepsze. Trochę niedoprawiony, trochę bez smaku. Ani specjalnie zły, ani też wyjątkowo dobry. Ot, taki sobie nijaki. I taka jest właśnie ta książka.


Detektyw Huldar dostaje swoje pierwsze samodzielne śledztwo. Ofiarą jest kobieta, świadkiem popełnionego przestępstwa – jej małoletnia córka. Bestialskie morderstwo, niezrozumiały ciąg liczb znaleziony na miejscu zbrodni, dziewczynka, która nie chce niczego powiedzieć – to wszystko tylko komplikuje już i tak niełatwą sytuację. Z pomocą przychodzi Freyia, psycholog dziecięca ze schroniska dla nieletnich, która próbuje wydobyć z małej zeznania.  Tymczasem morderca atakuje ponownie…

20 września 2014

Niechciani - Yrsa Sigurdardottir

Nie mogłam pozwolić, żeby nowa Yrsa Sigurdardottir kurzyła się na półce, więc zabrałam się za nią od razu.  Po co niepotrzebnie czekać i odmawiać sobie przyjemności? :)


Zima 1974 roku. Na totalnym pustkowiu, gdzieś po środku niczego, znajduje się dom wychowawczy dla niepełnoletnich chłopców. Panują w nim surowe zasady, a prowadzące je małżeństwo za skuteczne metody wychowawcze uznaje kary, modlitwę i chłód emocjonalny. Nie usłyszysz tu śmiechu, nie znajdziesz wsparcia, o czym bardzo dobrze wie pracująca tam dwudziestokilkuletnia Aldis. To jej oczami obserwujemy życie w Krókur. W tej ponurej, zimnej i pozbawionej jakichkolwiek ciepłych uczuć rzeczywistości wszystko toczy się utartym torem do czasu, aż do grupy chłopców dołącza nowy. Einar nie tylko od początku fascynuje i przyciąga Aldis, ale burzy też panującą w tym miejscu bezduszną rutynę.

16 września 2014

Trzeci znak - Yrsa Sigurdardottir

Trochę minęło czasu od mojego ostatniego spotkania z Yrsą Sigurdardottir. Jakoś nie mogłam się zmotywować, by nadrobić zaległości i przeczytać w końcu pierwszą część serii o uroczej prawniczce Thorze Gudmundsdottir. Ciężko wrócić do początku, jak się ma przeczytaną całą serię. Dobrą motywacją okazała się informacja o nowej książce autorki, co prawda poza serią o Thorze, ale postanowiłam, że najpierw zaległości, potem nowości. Porządek musi być ;) Przyznam się, że miło było wrócić do tej autorki i spędzić z nią kilka wieczorów. Chyba się stęskniłam :)


Harald Guntlieb to pochodzący z Niemiec, zamożny i trochę nietypowy student wydziału historii Uniwersytetu Islandzkiego. Miłośnik wszelkiego rodzaju używek, niekonwencjonalnego ozdabiania ciała i życia na krawędzi. Zafascynowany tematem uprawiania czarów i związanych z tym prześladowań na terenie Islandii i Europy. Równie nietypowa co on sam, okazała się jego śmierć. Martwy Harald zostaje znaleziony na terenie uniwersytetu przez jednego z wykładowców. Jego zwłoki pozbawiono oczu, a na klatce piersiowej wytatuowano tajemniczy znak. Podejrzanym staje się Hugi, zaprzyjaźniony z Haraldem dealer narkotyków. Jednak rodzina zamordowanego, niezadowolona z wyników policyjnego śledztwa, zleca sprawę Thorze - trzydziestosześcioletniej prawniczce, samotnie wychowującej dwójkę dzieci. Wraz z pełnomocnikiem rodziny, przystojnym Niemcem Matthew, Thora próbuje rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci studenta, która prowadzi ich w mroczny świat magii.

15 lutego 2014

Statek śmierci - Yrsa Sigurdardottir

Trochę się czuję rozczarowana. Spodziewałam się, że ostatnia książka z serii o prawniczce Thorze zmiażdży mnie, wykręci mi flaki ze strachu na drugą stronę i pozostawi ze stanem przedzawałowym. No niestety. Ani zawału, ani wykręcania flaków nie było.


Moje rozczarowanie wynika głównie z faktu, że wszystkie książki Pani Yrsy porównuję do Spójrz na mnie (część piąta serii o Thorze), która dla mnie była najlepsza z nich wszystkich i była zapowiedzią fenomenalnej całej serii. I tu pies pogrzebany. Bo jak się zaczyna czytać serię od środka, to tak właśnie jest. O ile cztery pierwsze pozycje (a w zasadzie trzy, bo pierwszej części jeszcze nie czytałam) miały prawo być słabsze (wymieniam przeze mnie przeczytane, czyli: Weź moją duszę, W proch się obrócisz, Lód w żyłach), bo wiadomo, że autorka musi się rozpędzić, rozwinąć skrzydła i wypracować sobie swój własny niepowtarzalny styl, o tyle wszystkie po Spójrz na mnie powinny już być dopracowane w każdym szczególe,a czytelnik przed rozpoczęciem czytania powinien łyknąć środki uspokajające, żeby przetrwać jakoś lekturę. Jeszcze Pamiętam cię (poza serią o Thorze) dawało radę i zapowiadało, że dalej może być już tylko lepiej (mimo takiego sobie zakończenia). Szkoda, ale lepiej nie było :/ 

25 stycznia 2014

Yrsa Sigurdardottir in da house!

Jest, jest, jest! :) W końcu nadeszła długo oczekiwana przesyłka. A w niej kolejna książka Yrsy Sigurdardottir "Statek śmierci". Jeszcze tylko upolować "Trzeci znak" i będzie komplet :)

Póki co na półkę i do kolejki, która robi się coraz dłuższa...