Nowy książka Yrsy Sigurdardóttir
jest dla mnie dużym zaskoczeniem. Dużym, bo gdyby ktoś podał mi ją bez okładki
i nie miałabym wiedzy, kto jest jej autorem, to w życiu nie powiedziałabym, że
jest to pisarz doświadczony, z wyrobionym, charakterystycznym własnym stylem i
kupą innych powieści na koncie. Raczej obstawiałabym świeżaka, który zalicza
przyzwoity debiut, ale czeka go jeszcze sporo pracy, by móc powiedzieć o nim –
dobry. Ale na litość boską! – to Yrsa, pisarka, którą lubię, cenię i która zawsze
dostarczała mi sporo wrażeń. A tu co? A tu klops – niby da się go zjeść, ale
jadało się lepsze. Trochę niedoprawiony, trochę bez smaku. Ani specjalnie zły,
ani też wyjątkowo dobry. Ot, taki sobie nijaki. I taka jest właśnie ta książka.
Detektyw Huldar dostaje swoje
pierwsze samodzielne śledztwo. Ofiarą jest kobieta, świadkiem popełnionego
przestępstwa – jej małoletnia córka. Bestialskie morderstwo, niezrozumiały ciąg
liczb znaleziony na miejscu zbrodni, dziewczynka, która nie chce niczego
powiedzieć – to wszystko tylko komplikuje już i tak niełatwą sytuację. Z pomocą
przychodzi Freyia, psycholog dziecięca ze schroniska dla nieletnich, która
próbuje wydobyć z małej zeznania.
Tymczasem morderca atakuje ponownie…


