To wyglądało na zwykłe
samobójstwo i tak też orzekli lekarze, choć najbliżsi Marii utrzymywali, że nie
była ona osobą, która mogłaby targnąć się na swoje życie. Mimo, że wszystko tej
sprawie wydawało się być jasne, Erlendur postanawia podjąć własne, nieoficjalne
śledztwo. Wkrótce na jaw wychodzą zaskakujące fakty i skrzętnie ukrywane,
tragiczne tajemnice z przeszłości.
Po mało interesującym Zimnym wietrze Arnaldur Idridason wraca
do formy i funduje całkiem przyzwoitą, kolejną książkę z serii o komisarzu Erlendurze
Sveinssonie. Hipotermia wciąga i
trudno się od niej oderwać, choć zasadniczo nie można jej nazwać czystym
kryminałem. Tym razem autor dryfuje nieco w stronę powieści psychologicznej z
elementami kryminału i całkiem dobrze na tym wychodzi. Na tyle dobrze, że
książkę połknęłam w jeden wieczór.
