Co mogłoby się stać, gdyby
któregoś dnia Islandia straciła kontakt z całym światem? Taką alternatywną wersję
wydarzeń kreuje Sigríður Hagalín Björnsdóttir w swojej debiutanckiej książce Wyspa. Przyczyną odcięcia od świata
staje się niewyjaśniona awaria, w wyniku której przestaje działać internet,
linie telefoniczne realizują tylko rozmowy krajowe, łączność z jednostkami
lotniczymi i morskimi zostaje przerwana. Z początku niewinnie wyglądająca sytuacja
szybko przeradza się w ogólnopaństwowy kryzys, który potęguje nieobecność prezydenta
i premiera w kraju. W stabilnie dotychczas funkcjonujące państwo wkrada się
chaos i bezprawie, które powodują upadek norm społecznych i rozpad relacji
międzyludzkich.
Nie przyczyny kryzysu interesują
autorkę, a to, jak wpływa on na poszczególne sfery życia. W tej pesymistycznej wizji
jako pierwsi egzaminu nie zdają politycy – ważniejsze stają się partykularne
interesy niż dobro ogółu. Rozpoczynają się intrygi, walki o stołki i
manipulacje, w co szybko zostają wciągnięte media. Te ostatnie, zamiast prawdy
zaczynają serwować fałszywe informacje, kreując rzeczywistość na potrzeby
sprawujących władzę. Ryba psuje się od głowy, mówi przysłowie i potwierdzenie
tego znajdujemy w tej powieści. Niestabilna sytuacja na szczycie powoduje wzrost
niezadowolenia społecznego: wybuchają zamieszki, rośnie przestępczość, eskaluje
agresja. Szybko zaczyna działać zasada silniejszego, a dotychczas przyjęte
normy przestają obowiązywać.
