[…] Wtedy dzwoni bliski mi człowiek. Pyta, jak jeżdżę w teren. Oto
odpowiedź. Zbyt wolno, zbyt długie przerwy, nie wszędzie zdążam. W zamian za to
błahostki, błyski, strzępy.
Polska widziana z okien pociągów
i autobusów. Ta mniej uczęszczana, mijana przypadkiem, nie leżąca na głównych
trasach. Ta Polska, o której trochę się zapomina, która nie jest celem sama w
sobie, a tylko punktem podróży, strasząca przejeżdżających szyldozą,
krzykliwymi kolorami i architekturą, która wiele pozostawia do życzenia w kwestii
gustu. Polska szara, brudna, zapuszczona. Taka, którą nie idzie się pochwalić.
Polska raczej B, taka, która bardziej odpycha niż przyciąga.

