Tę książkę czyta się jak dobrą
sensację. Z tą tylko różnicą, że ta historia zdarzyła się naprawdę.
Nie ma chyba osoby, która nie słyszałaby o losach 33 chilijskich górników uwięzionych 69 dni pod ziemią, na głębokości 700 metrów w warunkach, o których mówiąc „trudne” i tak wyrazimy się nazbyt delikatnie. Informacja o katastrofie w kopalni San Jose, położonej niedaleko Copapió obiegła cały świat. Media, i nie tylko one, żyły tą historią. Na żywo transmitowano próby dotarcia do górników, rozpacz ich rodzin zgromadzonych na terenie kopalni, aż wreszcie cud, który wydarzył się po 17 dniach – udało się wykonać niewielkich rozmiarów odwiert i nawiązać kontakt z zasypanymi. Od tego momentu rozpoczęło się istne medialne szaleństwo, a górnicy żyli w blasku fleszy nie tylko do momentu akcji ratowniczej i ich wydobycia na powierzchnię, ale jeszcze długo, długo potem. Jaki jest więc sens wracać do historii niemal sprzed sześciu lat, o której już chyba wszystko, co tylko można było, zostało powiedziane?
