[…]Ale chyba są inne duchy, wiesz, takie, co żyją w człowieku obok tych
naszych dusz zwyczajnych. I czegoś tam sobie chcą. Niektóre są ciche, inne
głośne. Wrzeszczą, hałasują. To jest nie do wytrzymania. Znaczy, tak mi się
wydaje, że z takim duchem w środku strasznie ciężko żyć, zwłaszcza, jak on chce
czegoś, na co ty nie masz ochoty.
Duch, który mieszkał w Jędrku,
kazał mu zabić. Najpierw swojego młodszego kuzyna Darka, trzy lata później
sąsiadkę Dagmarę. Dlaczego? Trudno wyjaśnić. Czy czuł coś, kiedy mordował? Przy pierwszym ciosie tak, potem już nie.
Pewno po temu dziabałem ich tyle razy[…] A na co dzień Jędrek był
zwyczajnym chłopcem, cukiernikiem, uczynny, grzeczny, cichy. W zasadzie niczym
się nie wyróżniał. Przyjaźnił się z Darkiem i jego kolegą Krzyśkiem. Razem
spędzali czas, razem włóczyli się po Bydgoszczy. Aż w Jędrku odezwał się demon.
