Chciałabym peany wyśpiewać na
cześć tej książki – ale mi nie wychodzi. Chciałabym najlepiej jak potrafię
opisać, jak bardzo mnie zachwyciła – ale słów brak. Chciałabym choć w
minimalnym stopniu napisać ten tekst tak pięknie, jak napisał Mikrotyki Paweł Sołtys – ale jest to
absolutnie nierealne. A zatem powiem tylko skromnie, że urzekła mnie ta książka,
językowo rozwaliła na kolana. Cudnie, cudnie jest napisana!
Paweł Sołtys vel Pablopavo to
dobry tekściarz i jak się okazuje, równie dobry pisarz. Czuje pióro i włada nim
z lekkością, której mogę mu tylko pozazdrościć. Mikrotyki urzekają stylem, metaforami, porównaniami, szykiem
przestawnym, który tak tępi w moich tekstach mąż. Ten zbiór opowiadań pełny jest
językowych perełek, sformułowań, które onieśmielają swoją finezją. Te teksty mają
swój specyficzny rytm, melodię, ich się nie czyta – przez nie się płynie!
Smakuje ich kunszt. I nie czuć w tym żadnego wysiłku, żadnej przesady, żadnego
popisywania się wirtuozerią – te frazy wychodzące spod pióra Pawła Sołtysa
wydają się być tak zwyczajnie naturalne, takie „po prostu”. Mogłabym tak bez
końca, ale język mój nie nazbyt jest giętki, by powiedzieć wszystko, co pomyśli
głowa. Absolutny podziw i szacunek.
