Najpierw nie wiedziałam, co
właściwie czytam. Reportaż? Powieść? Potem przyszło mi się zmierzyć z warstwą
słowną. A na koniec dostałam od Pana Szczerka prosto w twarz. Tak, mam mieszane
uczucia po lekturze.
Dostajemy do rąk coś, co zwie się
gonzo, czyli reportaż, ale z silnym, subiektywnym, podkręconym, nagiętym wręcz
spojrzeniem autora na opisywaną rzeczywistość. Mocno balansującym na granicy
prawdy. Nie bez celu, ale o tym za chwilę.
