Lubię czytać o naszych wschodnich
sąsiadach, ale nad tą książką trochę się zastanawiałam. Nie do końca
przekonywał mnie jej opis. Wierzenia, mity, pogaństwo, szeptuchy – to niezupełnie
mój klimat. Miałam mieszane uczucia przed lekturą, mam mieszane i po. Ale
spokojnie, nie będę tej książki palić na
stosie.
Opis i zawartość książki Mateusza
Marczewskiego Koliste jeziora Białorusi trochę
się rozmijają. Spodziewasz się jednego, dostajesz drugie. Zamiast magii –
Łukaszenką na dzień dobry w twarz. Zamiast mitów – polityka. W miejsca wierzeń,
wkradała się rzeczywistość. Próbowałam nadążyć za tropem autora i przyznam, że
przez większość czasu nie do końca byłam pewna do czego zmierza. Dopiero po
jakimś czasie, z poczucia pewnego chaosu i mieszanki tematycznej, wyłania się
spójny obraz. Koliste jeziora Białorusi nie
są o mistycyzmie, wierzeniach, pogaństwie – a przynajmniej są nie tylko o tym.
Nadrzędnym tematem, który stopniowo ukazuje się z na pozór luźno zebranych
tekstów, to białoruska tożsamość, problem z samookreśleniem się – zarówno
kulturowym, geopolitycznym, jak i językowym.
Gdyby istniało mityczne muzeum świata, w którym na aksamicie leżałyby
artefakty tożsamości, gablota Białorusinów byłaby pusta. Symbole zastąpiłaby
kartka z informacją o zmianie ekspozycji albo notka informująca, że eksponaty
tymczasowo przeniesiono do magazynu.
