Co teraz czytasz? – pyta często mój mąż, z góry wiedząc, że wyjadę
zaraz z jakimś ciężkim tematycznie kalibrem, bo słynę z tego, że lektury
wybieram sobie same „lekkie i przyjemne” (sic!). Po mojej odpowiedzi zazwyczaj
wyraża lekką dezaprobatę, czasem zdziwienie lub macha ręką przyzwyczajony.
Kiedy jednak zakomunikowałam, że czytam Missoulę,
pokrótce streszczając temat książki i przywołując niektóre opisane w niej
sytuacje – jego reakcja była inna niż zwykle. Moja też. Szczerze? Doszło do
ostrej dyskusji.
Po co o czymś takim czytasz?! Po co pisać o takich rzeczach?!
Odpowiedź na pierwsze pytanie
brzmi: bo lubię wiedzieć więcej, bo nie mam ochoty tkwić w szklanej bańce i udawać,
że świat jest piękny, a wokół sami dobrzy ludzie. Na drugie zaś: po to, by wyciągać
ludzi z ich strefy komfortu, uświadamiać, że takie rzeczy mają miejsce, że dzieją
się na co dzień, że gwałt nie jest czymś normalnym, a ofiara „sama tego chciała”.
I po to, by mówić o głośno o tematach tabu, obalając narosłe wokół nich mity.
