Przeczytałam Zarazę Jerzego Ambroziewicza i muszę przyznać, że spodziewałam się
większego szału. Nie specjalnie poruszyła mnie ta książka. Właściwie to
powiedziałabym, że bardzo poprawna, ale nie na długo zapadająca w pamięć. Jak
na taki temat, to trochę bez ikry.
A na warsztat poszła epidemia
czarnej ospy, która wybuchła w lipcu 1963 roku we Wrocławiu. Niespodziewanie
zaatakowała, wprowadzając w zdumienie lekarzy, budząc postrach pośród
mieszkańców miasta, wywołując chaos i zamieszanie. Jerzy Ambroziewicz opisuje
akcję walki z epidemią: mobilizację lekarzy, wyjątkowo sprawne działania
dotychczas skostniałego aparatu władzy, zamykanie szpitali i izolację chorych.
Opisuje sytuację w zamkniętym mieście i życie jego mieszkańców, którym przyszło
się zmierzyć z nietypową sytuacją i jakoś nauczyć się w niej żyć. W zasadzie
temat samograj, a mam wrażenie, że autor nie ograł go właściwie.
