Lubię Ziemowita Szczerka w roli
reportera. Wciąż jest szczery, bezkompromisowy, językiem włada tak, że
klękajcie narody, a jednocześnie forma reportażu wymusza na nim trzymanie się
rzeczywistości i ogranicza jego ułańską, fabularną fantazję. Tak, jako reportera
Szczerka lubię najbardziej.
Lubię też z nim podróżować, bo to
zawsze są podróże pouczające, a jednocześnie spontaniczne, czasem zakrapiane –
bo Szczerek szuka przygód, czasem trochę guza, chodzi nie wydeptanymi ścieżkami
i drąży tam, gdzie nie zawsze powinien. Lubię też jego postrzeganie
rzeczywistości, bo widzi więcej niż inni, bo widzi inaczej, dostrzega to, na co
byśmy nie zwrócili uwagi. Jego rzeczywistość nie jest uładzona, grzeczna i
kolorowa niczym z okładek. Jego rzeczywistość zawsze trochę gryzie w oczy –
szpetotą, chaosem, brakiem ładu i kompozycji. I przez to fascynuje jeszcze
bardziej. Lubię też to, jak pisze i zawsze lektura jego książek budzi we mnie
podziw pomieszany z zazdrością. On bawi się językiem, nagina go do swoich
potrzeb, tworzy neologizmy i robi to wszystko z bezczelną lekkością. Z
łatwością nawiązuje do funkcjonujących w kulturze tekstów i powiedzonek i
zgrabnie wplata je w swoje teksty.
