9 lipca 2014

Dlaczego wydaje mi się, że jestem nienormalna…

No właśnie? Dlaczego?

W styczniu, kiedy zakładałam bloga, na mojej półce zalegało 20 nieprzeczytanych książek. W międzyczasie przybyło kilkanaście nowych. Efekt jest taki, że chociaż przez ostatnie pół roku przeczytałam 32 książki, to na mojej półce wciąż leży 17 nietkniętych. Moja lista must have od stycznia nie skurczyła się ani trochę. Wciąż przybywają na niej coraz to nowe pozycje, coraz to nowe znajdują miejsce na półce, a ja zaczynam się zastanawiać, czy to jeszcze hobby, czy już choroba. Może to zbieractwo? Może uzależnienie? Czort wie.


Te na zdjęciu są najświeższe. Upolowane, podarowane, przytachane do domu. Nie mogę się doczekać, kiedy sięgnę po którąś z nich. I tylko niech mi teraz ktoś na chłopski rozum wytłumaczy, dlaczego wciąż kupuję/dostaję/pożyczam nowe, skoro liczba nieprzeczytanych skurczyła się zaledwie o trzy?

7 lipca 2014

Mołdawianie w kosmos nie lietajut biez wina - Judyta Sierakowska

Mołdawianie w kosmos nie lietajut biez wina to jeden z moich urodzinowych prezentów. Ucieszyłam się bardzo, bo polowałam na nią od jakiegoś czasu. Literatura podróżnicza, dobre recenzje, mniej więcej mój krąg zainteresowań – trzeba przeczytać! No to otworzyłam butlę wina (tytuł mnie natchnął) i przeczytałam.


Judyta Sierakowska, z wykształcenia socjolog, z zawodu dziennikarz, pewnego pięknego dnia rzuca wszystko, wsiada do pociągu i na 3 miesiące jedzie do Mołdawii. Tam trochę zwiedza, trochę bawi się w nauczycielkę języka polskiego, poznaje ludzi i tamtejsze obyczaje, ale przede wszystkich chla mołdawskie wino ([…]bo to już nie jest picie![…]). I spisuje swoje wrażenia z podróży.

30 czerwca 2014

Wołanie z oddali - Åke Edwardson

Kilka osób mi się poskarżyło, że na blogu nic się nie dzieje, że cisza, że wpis sprzed trzech tygodni wisi – to ostatnie akurat nie prawda, ale fakt – zwolniłam. Tłumaczę zatem jeszcze raz, że to nie wyścigi i bicie rekordów. Czytam, bo lubię, a nie muszę i niech tak zostanie. Dobrze? :)

Uwierzcie mi jednak, że naprawdę chciałam przyspieszyć z lekturą i, mimo ślubu (nie mojego), urodzin, imprez i podróży do domu, zmieścić się z recenzją jeszcze w czerwcu. No i właśnie dzięki sześciu godzinom w autobusie oraz dzisiejszej paskudnej pogodzie, udało mi się doczytać Wołanie z oddali Åke Edwardsona.


Na okładce Dagens Nyheter donosi, że Edwardson zabiera nas w ekscytującą podróż do jądra ciemności, po mistrzowsku dozując napięcie. Niesamowite! Ja do żadnego jądra nie dotarłam, a już na pewno nie do jądra ciemności. Ekscytującej podróżny również nie odbyłam (chyba, że do Kętrzyna), a napięcia jakoś nie dostrzegłam, zwłaszcza, że przysnęło mi się nad książką (pewnie mruczenie kota mnie uśpiło albo ciśnienie było za niskie).

Cóż tym razem wydarzyło się w serii o komisarzu Eriku Winterze? Teoretycznie działo się wiele.

24 czerwca 2014

Taniec z aniołem - Åke Edwardson

Ǻke Edwardsona nie czyta się łatwo. Gdybym serię o Eriku Winterze zaczęła, tak jak Bóg przykazał, od początku, to pewnie nic by z tego nie było - żadnego romansu, kolejnego spotkania, uroczych chwil sam na sam. Ale ponieważ jak zwykle zaczęłam od środka, w tym wypadku od części piątej, to daję autorowi duży kredyt zaufania i mimo tego, że przez część pierwszą brnęłam niczym po pas w śniegu, to uparcie brnąć będę dalej, bo mam nadzieję, że będzie lepiej.


Londyn. W brutalny sposób zostaje zamordowany młody Szwed z Göteborga. Krwawe ślady na ścianach hotelowego pokoju wskazują, że nie była to lekka śmierć. Wkrótce do podobnego morderstwa dochodzi w Göteborgu. Tu życie traci młody Anglik. Wstępne ustalenia wskazują na to, że obie zbrodnie popełnił ten sam sprawca. Steve McDonalds, komisarz z Anglii i Erik Winter, nasz główny bohater, wspólnymi siłami próbują ustalić, kim jest morderca i jaki jest motyw zbrodni. Trop prowadzi do półświatka, klubów erotycznych, branży porno.

Dlaczego będę się czepiać, mimo że zapowiada się całkiem ciekawie? Bo jest kilka rzeczy, których u Ǻke Edwardsona nie lubię.

15 czerwca 2014

Odwaga jest kobietą - zbiór reportaży pod redakcją Marty Szarejko

Pogoda nijaka, to i przyspieszyłam. Ze zbiorem reportaży, prezentem od męża, uporałam się w 3 dni.


Odwaga jest kobietą to dwanaście reportaży napisanych przez kobiety o kobietach. Dwanaście autorek do współpracy zaprosiła Marta Szarejko, również reportażystka i laureatka Konkursu Stypendialnego im. Ryszarda Kapuścińskiego. Dzięki ich wspólnej pracy powstała książka o sporym ładunku emocjonalnym, której nie da się przeczytać bez ściśniętego gardła. To nie są jakieś wyjątkowo mocne, czy szokujące historie, ich siła tkwi w tym, że są bardzo prawdziwe, a zdarzyć się mogły każdej z nas – Tobie, mnie, Twojej koleżance, sąsiadce. Komukolwiek. Mogły wydarzyć się na tej samej ulicy, w tym samym bloku, kto wie – może nawet tuż za ścianą.

13 czerwca 2014

Londyn NW - Zadie Smith

Wiem, że częstotliwość mi siadła, ale kurczę, spójrzcie za okno – lato (prawie) pełną gębą to i czyta się mniej. A to się gdzieś wyjdzie, a to pojedzie, a to rower wyciągnie. Nie oznacza to, że zaniedbuję bloga – po prostu staram się zachować zdrowy rozsądek. Czytam, ale nie wyczynowo i nie na wyścigi. Dla przyjemności. A że latem przyjemności jest więcej, to czytanie troszkę schodzi na drugi plan. Poza tym ostatni tydzień obfitował w różne wydarzenia, wyjazdy służbowe, spotkania rodzinne i dlatego nową książkę Zadie Smith Londyn NW czytałam, z przerwami, ponad tydzień.


I muszę powiedzieć, że szału nie było. Tyle dobrych recenzji, zachwytów, ochów i achów, a ja nie do końca rozumiem nad czym. Nie jest źle, na pewno nie tak jak w Łowcy autografów, gdzie trochę wiało nudą. Ale też nie tak dobrze jak w Białych zębach, czy O pięknie. Nie wiem, może to ja się nie znam, może mam spaczony gust literacki, a może czytałam dwie pierwsze powieści Zadie zbyt dawno i przestałam być obiektywna, ale nie urzekła mnie ta książka. Przeczytana, zaliczona i tyle. Liczyłam na więcej.

1 czerwca 2014

Długi film o miłości. Powrót na Broad Peak - Jacek Hugo-Bader

Jacek Hugo-Bader uwiódł mnie swoimi reportażami z Rosji. Jest jednym z moich ulubionych reportażystów. Przeczytam wszystko, co wyjdzie spod jego pióra, nawet jeśli miałaby to być książka o życiu seksualnym żab w Ameryce Południowej. Ma niesamowity dar ubierania rzeczywistości w słowa. Wszystko o czym pisze, jest bardziej soczyste, wyraziste, szczere. Dobre po prostu. Przyznam więc, że za Długi film o miłości. Powrót na Broad Peak zabrałam się nie ze względu na temat, ale ze względu na autora. Choć z drugiej strony – kto inny mógł o tym napisać, jeśli nie on?


Kto nie słyszał o wyprawie polskiej ekipy na Broad Peak w 2013 roku? Kto nie słyszał o rozgrywającej się tam tragedii? Kogo nie ruszyła śmierć Maćka Berbeki i Tomka Kowalskiego? To, co wydarzyło się na Broad Peak wstrząsnęło nie tylko środowiskiem górskim, wstrząsnęło każdym, kto śledził losy polskiej czwórki: Adama Bieleckiego, Artura Małka, Macieja Berbeki i Tomasza Kowalskiego - pierwszych ludzi, którzy zdobyli ten szczyt zimą. Dwaj ostatni przypłacili to własnym życiem.